WIE IS PEER
AANGENAAN
PETER,..
PEER,..
PEERKE
WIE IK WAS, WIE IK NU BEN & WIE IK GRAAG WIL WORDEN
WIE IK WAS
WIE IK BEN
WIE IK WIL ZIJN
Er was een tijd waarin ik dacht dat het leven maakbaar was.
Ik had mijn eigen bedrijf, werkte hard, stond midden in het leven en was gewend om zelf de regie te voeren. Als er problemen waren, loste ik ze op. Als er uitdagingen waren, ging ik er recht op af. Ik was zelfstandig, ondernemend en had vertrouwen in mijn vermogen om mijn eigen pad te bepalen.
Toch was er nog iets anders dat altijd bij mij hoorde,............. Kwetsbaarheid.
Niet de kwetsbaarheid die mensen vaak associëren met zwakte, maar de kwetsbaarheid van openheid, eerlijkheid en betrokkenheid. Mensen die mij goed kennen zullen dat herkennen. Mijn vermogen om mij in anderen te verplaatsen, oprecht te luisteren en mezelf te laten zien zoals ik ben, werd juist vaak gewaardeerd. Maar tegelijkertijd leefde ik ook in de overtuiging dat ik uiteindelijk altijd wel een oplossing zou vinden. Dat als je hard genoeg werkte en voldoende doorzette, je de meeste problemen kon overwinnen. Achteraf gezien begrijp ik dat ik toen nog niet wist hoe diep kwetsbaarheid werkelijk kan gaan.
Mijn gezondheid heeft mijn leven volledig veranderd. Niet in één keer, maar stap voor stap. Ik verloor mijn bedrijf, Mijn inkomen, Mijn zelfstandigheid, Mijn zekerheid. En langzaam ook het leven waarvan ik altijd dacht dat het vanzelfsprekend was. De man die altijd voor anderen klaarstond, moest ineens zelf hulp leren vragen. De man die gewend was controle te hebben, moest leren leven met onzekerheid. En de man die dacht dat hij altijd wel een oplossing zou vinden, werd geconfronteerd met situaties waarvoor geen oplossing beschikbaar bleek. Dat zijn lessen die je niet leert uit boeken.
Dat zijn lessen die je alleen leert wanneer het leven je dwingt stil te staan.
Kwetsbaarheid was altijd onderdeel van mijn leven geweest. Maar door mijn ziekte ben ik een veel diepere vorm van kwetsbaarheid tegengekomen.
De kwetsbaarheid van verlies, Van rouw, Van afhankelijkheid, Van angst, Van afscheid nemen van wie je ooit was, Van moeten erkennen dat je lichaam niet meer doet wat jij wilt.
En misschien nog wel het moeilijkste: hulp moeten vragen terwijl je altijd degene bent geweest die anderen wilde helpen.
Dat zijn de vormen van kwetsbaarheid waar onze samenleving vaak liever van wegkijkt. Omdat ze confronterend zijn, Omdat ze ons herinneren aan iets wat we liever vergeten. Dat we uiteindelijk allemaal kwetsbare mensen zijn, Juist in die periode ben ik het leven anders gaan begrijpen. Ik ben anders gaan kijken naar mensen. Anders gaan kijken naar relaties. Anders gaan kijken naar pijn, verbinding, verlies en betekenis. En misschien is juist daaruit wel iets definitief waardevols ontstaan.
De ONG Filosofie.
Niet als gevolg van mijn ziekte. Maar als gevolg van een levensreis die al veel eerder begon. De eerste ideeën voor ONG draag ik al meer dan veertien jaar met mij mee. Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om hier pas rond mijn vijftigste volledig mee aan de slag te gaan. Ik dacht dat ik daar nog alle tijd voor had. Het leven besloot anders. Door de versnelde achteruitgang van mijn gezondheid ontstond juist de noodzaak om nu te beginnen.
Wat ooit een toekomstplan was, werd een reddingslijn.
Niet alleen omdat het mij iets gaf om voor te blijven vechten, maar ook omdat mijn eigen ervaringen inzichten toevoegden die ik anders nooit had opgedaan. Achteraf zie ik dat veel van de lessen die ik de afgelopen jaren heb geleerd noodzakelijk waren om de ONG Filosofie compleet te maken. De ervaringen die ik liever nooit had meegemaakt, hebben uiteindelijk geholpen om ONG definitief vorm te geven. En misschien ligt daar wel één van de diepste inzichten die ik heb opgedaan. Als mijn leed door middel van de ONG Filosofie uiteindelijk een groter geheel kan dienen, dan is mijn leed niet voor niets geweest.
Natuurlijk hoop ik dat mijn gezondheid nog verbetert. Dat de medische onderzoeken en behandelingen mij nog mogelijkheden geven. Dat ik weer meer vrijheid terugkrijg. Meer zelfstandigheid, Meer kwaliteit van leven, Maar boven alles hoop ik een mens te blijven die betekeniszin kan geven aan zijn bestaan. Iemand die, ongeacht wat de toekomst brengt, iets waardevols kan blijven betekenen voor anderen, Iemand die eerlijk blijft, Kwetsbaar blijft,
En trouw blijft aan wat hij onderweg heeft geleerd, Ik geef iedere dag alles wat ik nog in mij heb.
Voor herstel, Voor mijn toekomst, Voor de mensen die ik liefheb, Voor de ONG Filosofie, En voor iedereen die zich ooit ongezien, ongehoord of onbegrepen heeft gevoeld. Tegelijkertijd probeer ik ook eerlijk te zijn naar mezelf, Ik weet dat er een moment kan komen waarop mijn lichaam niet meer verder kan, Ik hoop natuurlijk dat dat moment nog ver weg is. Maar ik heb geleerd dat hoop en realisme naast elkaar kunnen bestaan.
Wanneer dat moment ooit komt, hoop ik dat ik dezelfde vrijheid krijg die ik ieder mens gun. De vrijheid om waardig met zijn situatie om te gaan, Niet vanuit opgeven, Niet vanuit wanhoop, Maar vanuit zelfbeschikking, Vanuit menselijkheid, Vanuit respect voor het leven én voor de grenzen van dat leven,