ONG & Mijn Visie op Verandering
De ONG Filosofie is voor mij veel meer dan een verzameling gesprekstechnieken.
Het is ook geen methode, therapie of cursus.
ONG is een levensfilosofie die is ontstaan vanuit een vraag die mij al jarenlang bezighoudt:
Waarom raken zoveel goedbedoelende mensen beschadigd in hun contact met anderen?
We leven in een tijd waarin er meer kennis beschikbaar is dan ooit tevoren over communicatie, psychologie en persoonlijke ontwikkeling. Toch voelen steeds meer mensen zich alleen, onbegrepen en emotioneel uitgeput, Relaties lopen vast, Families raken verdeeld, Vriendschappen verdwijnen.
En steeds meer mensen verliezen langzaam het vertrouwen in zichzelf én in anderen.
Volgens mij ligt de oorzaak niet alleen in slechte communicatie.
Het probleem zit dieper. Veel mensen hebben nooit geleerd hoe zij gezonde verbindingen kunnen herkennen voordat zij zich emotioneel aan iemand verbinden. We leren mensen hoe ze moeten praten.
Maar niet hoe ze moeten beoordelen of een relatie, vriendschap of samenwerking daadwerkelijk veilig voor hen is. We leren mensen empathie. Maar niet hoe ze hun empathie kunnen beschermen.
We leren mensen begrip te tonen. Maar niet hoe ze grenzen kunnen bewaken wanneer dat begrip niet wederzijds is, Daar begint ONG.
Niet bij het gesprek. Maar nog vóór het gesprek, ONG leert mensen kijken naar de kwaliteit van verbindingen voordat emotionele schade ontstaat.
Het helpt mensen herkennen:
-
Is deze relatie veilig voor mij?
-
Kan deze persoon mijn kwetsbaarheid dragen?
-
Is er ruimte voor wederzijds respect en groei?
-
Of verlies ik hier langzaam mezelf?
Juist daar onderscheidt ONG zich van veel bestaande communicatiemodellen. Geweldloze Communicatie heeft miljoenen mensen geholpen om met meer begrip en compassie met elkaar te praten. Maar ondanks al die waardevolle inzichten zie ik nog steeds dat veel empathische mensen vastlopen in ongezonde relaties, omdat zij niet geleerd hebben wanneer begrip gezond is en wanneer bescherming noodzakelijk wordt. ONG probeert die ontbrekende schakel zichtbaar te maken.
Niet door mensen harder te maken, Maar juist door hen te leren dat kwetsbaarheid beschermd mag worden, Dat empathie geen zwakte is, Dat grenzen geen afwijzing zijn.
En dat zelfrespect net zo belangrijk is als begrip voor een ander.
Mijn eigen levensreis heeft mij geholpen om deze inzichten verder te ontwikkelen.
Niet omdat lijden automatisch wijsheid oplevert, Maar omdat moeilijke ervaringen mij hebben gedwongen vragen te stellen waar ik anders misschien nooit bij stil was blijven staan. Daardoor werd ONG uiteindelijk meer dan een filosofie. Het werd een poging om iets terug te geven aan de wereld.
Mijn hoop is niet dat ONG een organisatie wordt, Mijn hoop is dat ONG een beweging wordt.
Een beweging waarin mensen leren dat echte verbinding alleen mogelijk is wanneer begrip, veiligheid, kwetsbaarheid en wederzijds respect samen aanwezig zijn. Een beweging die mensen helpt om emotionele schade te voorkomen voordat deze ontstaat. En een beweging die laat zien dat een samenleving niet sterker wordt door harder te worden, maar door beter te leren begrijpen wat het betekent om mens te zijn.
Als ONG daar zelfs maar een klein beetje aan kan bijdragen, dan geloof ik dat alles wat eraan voorafging betekenis heeft gehad.
OF
Soms stel ik mezelf de vraag.........
hoe mijn leven eruit had gezien als de ONG Filosofie al volledig ontwikkeld was geweest voordat mijn gezondheid drie jaar geleden zo snel begon te verslechteren.
Ik geloof niet dat ONG mijn aandoeningen had kunnen voorkomen. Ik geloof ook niet dat zij mijn lichamelijke achteruitgang had kunnen stoppen. Maar ik geloof wel dat mijn leven er anders uit had kunnen zien. Niet omdat ik zelf anders zou zijn geweest. Maar omdat de mensen om mij heen mij beter hadden kunnen begrijpen.
De afgelopen jaren hebben mij inzichten gegeven die ik nergens eerder had gevonden.
Inzichten over kwetsbaarheid, Over verlies, Over afhankelijkheid, Over communicatie tussen mensen die gezond zijn en mensen die moeten leven met lichamelijke of cognitieve beperkingen. En vooral over hoeveel schade er kan ontstaan wanneer mensen elkaar wel willen begrijpen, maar eenvoudigweg niet beschikken over de juiste taal, kennis of handvatten om dat ook daadwerkelijk te doen.
Dit besef is alleen maar groter geworden en bevestigd dat er zo veel meer mensen ongehoord zijn in vergelijkbare situatie als wat wij ons nog maar kunnen beseffen omdat het onzichtbaar is.
Veel van de pijn die ik de afgelopen jaren heb ervaren kwam niet alleen voort uit mijn lichamelijke situatie. Een deel daarvan ontstond uit misverstanden. Uit onbegrip.
Uit verwachtingen die niet meer pasten bij wat mijn lichaam nog kon dragen.
Uit het voortdurend moeten uitleggen van iets wat voor een ander niet zichtbaar is.
Misschien had ONG dat niet volledig kunnen voorkomen. Maar ik denk wel dat zij een deel van die schade had kunnen beperken. Dat mijn omgeving eerder had kunnen herkennen wat er werkelijk gebeurde. Dat belangrijke gesprekken eerder gevoerd hadden kunnen worden. En dat er meer ruimte was geweest voor begrip, veiligheid en wederzijds respect.
Dat inzicht heeft mij geholpen om anders naar mijn eigen situatie te kijken.
Want hoewel ONG mij niet heeft gebracht wat ik ooit had gehoopt, geloof ik dat ONG wel iets kan betekenen voor anderen, ONG kan voorkomen dat anderen dezelfde fouten maken.
ONG kan relaties beschermen voordat deze beschadigd raken. ONG kan helpen om kwetsbare mensen eerder te begrijpen voordat zij zichzelf verliezen in een strijd die niemand werkelijk ziet.
En misschien ligt daar uiteindelijk wel de diepste betekenis van alles wat ik heb meegemaakt.
Niet dat mijn eigen reis gemakkelijker is geworden, Maar dat de lessen uit die reis kunnen bijdragen aan een zachtere en begripvollere weg voor iemand anders. Als dat lukt, dan heeft alles wat ik onderweg heb geleerd en de pijn die ik heb geleden een betekenis gekregen die groter is dan mijzelf.